Sporen / overblijfselen uit Zeeuws verleden

Geschiedenis van Zeeland

In het verleden veranderde de landkaart vaak: de zee gaf, de zee nam, soms met grote stukken tegelijk.

Lang voordat onze jaartelling begon werd het huidige Zeeland door mensen bewoond. In Zeeuws-Vlaanderen zijn bv. spijlpunten gevonden daterend uit 900 jaar vóór Christus.
Bij de Romeinen waren delen van Zeeland erg in trek. ( zo is de naam "De Roompot" een verbastering van Porto Romana: romeinse haven. Hieruit vaarden de Romeinen naar Engeland) In Colijnsplaat vind je een reconstructie van een Romeinse Nehalennia Tempel.

Vanaf het einde van de 3e eeuw werd de streek herhaaldelijk getroffen door watersnood. Langzaam maar zeker overwon de mens het water. Inpoldering kwam op gang en daarmee de welvaart. Maar die welvaart trok ook indringers.
Vikingen veroverden rond de 9e eeuw flinke stukken van het gebied. In Burgh Haamstede vind je resten van een ringwallbrug die ter verdediging tegen de Noormannen diende.
Na de herovering vochten Vlamingen en Hollanders om de macht. In 1323 kwam een groot deel van het huidige Zeeland bij Holland.


Aan het eind van de Middeleeuwen was het water weer de grote vijand. Ook de tachtigjarige oorlog trof het gebied zwaar. Maar, nadat alle gevaren geweken waren braken betere tijden aan. De bloei kwam in de tijd van de VOC, Verenigde Oost-Indische Compagnie (1600), toen de schepen grote rijkdommen brachten. Vele monumentale panden in Zierikzee, Middelburg en Veere herinneren aan deze welvarende tijd. In Veere herinneren de Schotse huizen ons aan de wol handel met Schotland.
Nederland speelde in de 17 en 18e eeuw een actieve rol in de slavenhandel. Nederland schafte de slavenhandel in 1814 af,maar het stopte pas echt in 1863. In Suriname noemen ze dit Keti Koti. (het verbreken van de ketenen). Sinds 2005 wordt Keti Koti ook in Zeeland gevierd. Het Slavernijmonument in Middelburg herinnert ons aan die tijd.
Verzanding van havens en slechte verbindingen met het achterland braken Zeeland in de 18e eeuw wederom op. Hollandse steden trokken de handel naar zich toe. De Franse tijd bracht vervolgens nog meer ellende. Alleen de landbouw bleef bloeien.(mede doordat Napoleon de suikerbieten introduceerde in Zeeland)

In 1814 werd de eerste grondwet van het nieuwe Koninkrijk der Nederlanden goedgekeurd en daarin werd het huidige grondgebied van de provincie Zeeland voor het eerst onder één bestuur samengevoegd. (In 2014 wordt het 200 jarig bestaan van niet alleen Zeeland, maar ook van het Nederlands Koninkrijk gevierd).

Aan het einde van de 19e eeuw kwam er weer een keerpunt. Onder meer door een betere infrastructuur. Zeeland pikte ook een graantje mee van de groeiende industrialisatie.
Tijdens de Eerste Wereld oorlog van 1914-1918 bleef Nederland neutraal.  Toch vielen hier ook slachtoffers, door zgn "vergissingsbombardementen". In deze jaren werden Sluis, Cadzand, Goes en zelfs het noordelijke deel van Zierikzee gebombardeerd.

Tijdens de 2e Wereld Oorlog legde nazi-Duitsland de Atlantikwall aan: een lange verdedigingslinie die loopt van Noorwegen tot Spanje. Deze linie bestond uit Bunkers, mijnenvelden en kanonnen. Een 80 tal bunkers tussen Vlissingen en Middelburg zijn nog in tact: te zien als je de toeristische bunker-fietsroute volgt. Westkapelle, Vlissingen (Uncle Beach) en Normandie (Utah Beach, Omaha Beach) zijn de enige drie plekken waar deze Atlantik wal doorbroken is en de geallieerden vanuit zee deze wal wisten te doorbreken. Deze operatie: de slag om de Schelde van 1944 leidde het einde van de 2e Wereld Oorlog in en de uiteindelijke bevrijding in 1945. In Vlissingen, op Uncle Beach bij de Oranjemolen, kun je een Biber zien: een eenmansonderzeebootje dat de Duitsers gebruikten. Bij Westkapelse kust zie je met snorkelen veel oorlogsmaterieel uit de 2e Wereld Oorlog. Bij Burgh Haamstede kun je een bunker, de Walvisbunker, in de zomermaanden (met Natuurmonumenten) bezoeken. Bijzondere vleermuizen bewonen nu deze de bunker.
In oktober 1944 hebben de geallieerden Walcheren onder water gezet om zo de Duitse bezetting te verzwakken. Het Polderhuis in Westkapelle laat dit herleven.

Ook de grote watersnoodramp van 1953 was een verschrikking, toen een groot deel van Zeeland overstroomd is geweest.(Het watersnoodmuseum laat deze verschrikkelijke gebeurtenis zien) Maar de Zeeuwen klommen ook weer uit dit dal. Tegenwoordig is de provincie, mede door de verscheidenheid in natuur en cultuur een aantrekkelijk gebied voor recreanten en toeristen.